Πολιτική Καταγγελία

Υπάρχει μια ουσιαστική διαφορά ανάμεσα στην πολιτική αντιπολίτευση, που είναι άκρως απαραίτητη για τη δημοκρατία, και την πολιτική που βασίζεται στην αποτυχία ενός πολιτικού αντιπάλου.

Παρακολουθώντας την ελληνική πολιτική σκηνή, δημιουργείται η αίσθηση ότι τα κόμματα έχουν πάψει να ανταγωνίζονται για το ποιος διαθέτει το καλύτερο σχέδιο και ανταγωνίζονται πλέον για το ποιος θα εκμεταλλευτεί προς όφελός του τα κυβερνητικά λάθη.

Και όμως, αν μια χώρα αντιμετωπίζει προβλήματα πχ στην οικονομία, τη δημόσια διοίκηση, την παιδεία ή την υγεία, ο στόχος κάθε πολιτικής δύναμης θα έπρεπε να είναι η επίλυσή τους. Στην πράξη όμως συμβαίνει το αντίθετο.

Αν η επιδείνωσή μιας κατάστασης ωφελεί την αντιπολίτευση, τότε ο πολιτικός ανταγωνισμός δεν αφορά πλέον στη λύση των προβλημάτων, παρά στη διαχείριση της δυσαρέσκειας.

Αυτό εξηγεί γιατί πολλές φορές η συζήτηση αναλώνεται σε δευτερεύοντα ζητήματα. Η άσκηση πολιτικής απαιτεί γνώση και ανάληψη ευθύνης, με αποτέλεσμα η συζήτηση να περιστρέφεται διαρκώς για το ποιος φταίει και να αφιερώνεται πολύ λιγότερος χρόνος στο τι πρέπει να γίνει από εδώ και πέρα.

Ανησυχητικό είναι επίσης το γεγονός ότι η λογική αυτή δεν περιορίζεται σε ένα κόμμα ή σε έναν συγκεκριμένο πολιτικό χώρο. Αποτελεί διαχρονική αδυναμία του ελληνικού πολιτικού συστήματος. Όποιος βρίσκεται στην αντιπολίτευση καταγγέλλει όσα αργότερα, όταν βρεθεί στην εξουσία, αναγκάζεται να εφαρμόσει. Και όποιος βρίσκεται στην κυβέρνηση υπερασπίζεται πρακτικές που προηγουμένως είχε καταγγείλει.

Δεν χρειάζεται, ωστόσο, κάθε κόμμα να αποδείξει ότι η κυβέρνηση κάνει λάθη και ότι ο αντίπαλος απέτυχε αλλά, αντιθέτως, ότι μπορεί να βελτιώσει τα πράγματα και να πείσει ότι αξίζει να κυβερνήσει.

Το ίδιο ισχύει και για τη στάση απέναντι σε όσα γίνονται σωστά. Μια ώριμη πολιτική δύναμη δεν φοβάται να αναγνωρίσει μια ορθή επιλογή της κυβέρνησης, ακόμη και όταν διαφωνεί με το συνολικό της έργο.

Εν κατακλείδι, η Ελλάδα έχει ανάγκη από πολιτικές δυνάμεις που θα μπορούν να παρουσιάζουν εναλλακτικές στρατηγικές, να αναγνωρίζουν όσα λειτουργούν σωστά ανεξαρτήτως πολιτικού κόστους και να ασκούν κριτική με στόχο τη βελτίωση.