Ο Θανάσης Βέγγος, ο λαϊκός ήρωας που απέδωσε με την μεγαλύτερη ευκρίνεια τον Έλληνα «πολυτεχνίτη και ερημοσπίτη», τον γκαφατζή, τον άνθρωπο για όλες τις δουλειές, που εξέπεμπε την καλοσύνη, ένα κράμα των κορυφαίων κωμικών παγκοσμίως, έχει μείνει ως «ο άνθρωπος που έτρεχε πολύ». Το σωστό θα ήταν ο άνθρωπος που πάντα έτρεχε. Κι αυτό γιατί έτρεχε, αρχικά, για να ξεφύγει από τις διώξεις, το σκληρό κράτος της μετεμφυλιακής Ελλάδας, τη Μακρόνησο, στη συνέχεια για το μεροκάματο και να ξεφύγει από την φτώχεια.
Γεννημένος στις 29 Μαΐου στον Πειραιά, ο Βέγγος έζησε από νωρίς τις δυσκολίες μιας ταραγμένης εποχής. Η εξορία του στη Μακρόνησο σημάδεψε καθοριστικά τη ζωή του, διαμορφώνοντας έναν άνθρωπο λιτό, ανθεκτικό και βαθιά ανθρώπινο.
Αυτές οι εμπειρίες δεν έμειναν εκτός της τέχνης του. Αντίθετα, έγιναν η βάση πάνω στην…
