Γράφει ο
ΣΤΑΘΗΣ ΣΤΑΥΡΟΠΟΥΛΟΣ
Το σβησμένο κερί που ανάβει…
Κατά τη διάρκεια των γιορτασμών για την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου στην Θεσσαλονίκη η μπάντα του Πολεμικού Ναυτικού έπαιξε και δύο τραγούδια του Μαζωνάκη.
Κι έριξε δύο γυροβολιές η μελαγχολία μου στον καφενέ, καθώς έπινα το ουζάκι της ημέρας κι έκανα μικρές χοές εις μνήμην, μια ελιά, λίγο μέλι και λίγο κρασί…
Μια φορά κι έναν καιρό, τέτοια μέρα, πάντα για την 28η Οκτωβρίου μιλάω, πήγαμε με έναν φίλο σε ένα εκκλησάκι να ανάψουμε ένα κεράκι για τους πεσόντες του 1940, σηκώθηκε τότε μια σκιά εξ αυτών και μας έσβησε το κεράκι.
Βάσανα έρχονται σκέφτηκα.
Και ήρθαν.
Η συγκίνηση χάθηκε από τους δρόμους που γέμισαν υποκαταστήματα διαφήμισης και προπαγάνδας.
Χρόνια τώρα ψιθυρίζει στο αυτί μου ο δάσκαλός μου στο Δημοτικό (Παπανικολάου, 6ο Δημοτικό Πύργου Ηλείας):…
