Το σχολείο ζητά υπομονή. Η αγορά εργασίας ζητά προσόντα. Ο ιδιοκτήτης ζητά μεγαλύτερο ενοίκιο. Η κυβέρνηση ζητά θυσίες.
Κάπου ανάμεσα σε αυτές τις απαιτήσεις, ένα τμήμα της νέας γενιάς στην Ευρώπη αρχίζει να θέτει ένα απλό ερώτημα: πότε ακριβώς θα έρθει η δική του σειρά να ζήσει καλύτερα;
Οι μαζικές διαδηλώσεις και τα σοκαριστικά επεισόδια στη Γαλλία, οι κινητοποιήσεις στο Βέλγιο, στην Ιταλία και στην Αλβανία έχουν διαφορετικές αφετηρίες, διαφορετική κλίμακα και διαφορετικούς πολιτικούς στόχους. Δεν αποτελούν ένα ενιαίο, συντονισμένο ευρωπαϊκό κίνημα. Αναδεικνύουν, όμως, μια συγγενική δυσφορία: το κόστος συμμετοχής στην κοινωνία αυξάνεται, ενώ η ανταμοιβή της προσπάθειας μοιάζει όλο και πιο αβέβαιη.
Η οργή ξεκινά από συγκεκριμένα πράγματα: έναν εκπαιδευτικό που λείπει, μια σχολική αίθουσα που παραμελείται,…
