Κάποια στιγμή οι λέξεις γίνονται πνιγηρά ανεπαρκείς μπροστά στην παράνοια, και βγαίνουν με το τσιγκέλι. Εκείνο το σιδερένιο άγκιστρο όπου κρεμούν τα σφάγια…
Στο Τενεσί, μια 50χρονη γυναίκα οδηγήθηκε στην αίθουσα εκτέλεσης. Η Κρίστα Πάικ είχε καταδικαστεί σε θάνατο για τη δολοφονία μιας 19χρονης, την οποία διέπραξε όταν η ίδια ήταν 18 ετών. Η Πολιτεία είχε αποφασίσει ότι η ζωή της σταματά εδώ. Με τελεία και παύλα. Είχαν προηγηθεί δικαστήρια, εφέσεις, απόρριψη χάρης, πρωτόκολλα, τζίφρες. Όλα στη θέση τους. Ένα ολόκληρο σύστημα είχε δουλέψει για να φτάσει η στιγμή με την ακρίβεια δευτερολέπτου. Και ύστερα συνέβη κάτι από ταινία του Ντέιβιντ Λιντς. Της χορήγησαν μία θανατηφόρα ένεση. Έζησε. Της έκαναν δεύτερη. Τα ίδια, να πάρει! Παρέμενε ζωντανή και, οποία ειρωνεία, τελικά μεταφέρθηκε σε νοσοκομείο. Για την περίθαλψή…
