Οι διαδηλώσεις των νέων στη Γαλλία είναι οι κορυφαίες ανάμεσα σε αυτές που σημειώθηκαν στην Ισπανία, την Ιταλία, το Βέλγιο, την Αλβανία και, παρά την προσπάθεια αμαύρωσής τους λόγω των περιστατικών βανδαλισμών και λεηλασιών, δίνουν το στίγμα μιας νεολαίας που σκέπτεται, θυμώνει, κινητοποιείται, διεκδικεί.
Και ως συνήθως —το φαινόμενο δεν είναι μόνο ελληνικό— τα μέσα ενημέρωσης έδωσαν μεγαλύτερη διάσταση στα βίαια γεγονότα, τα οποία αποτελούν βεβαίως είδηση, παρά στα αιτήματα των διαδηλωτών, τα οποία δεν θα υπήρχαν αν οι πολιτικές ηγεσίες αφουγκράζονταν έστω και κατ’ ελάχιστο τις ανάγκες της κοινωνίας, από την οποία έχουν κραυγαλέα απομακρυνθεί.
Το να επισημαίνεις τα κρούσματα βίας (λεηλασίες, καταστροφές κ.λπ.) από τη μειονότητα όσων παρεισέφρησαν στις διαδηλώσεις, δεν σημαίνει ότι μπορείς να αγνοείς την…
