Έγραφε το 1888 στο βιβλίο του «Το Λυκόφως των Ειδώλων» ο Φρίντριχ Νίτσε, ένας από τους πιο σημαντικούς Γερμανούς φιλοσόφους της εποχής του, χωρίς να ξέρει ότι ακριβώς αυτά του τα λόγια θα έζωσαν έναν άλλον σημαντικό άντρα, χρόνια αργότερα, από τον σίγουρο θάνατο, τον Αυστριακό ψυχίατρο Βίκτορ Φρανκλ, πατέρα της Λογοθεραπείας (από την ελληνική λέξη «λόγος» που σημαίνει νόημα), που μετά την ψυχανάλυση του Σίγκμουντ Φρόυντ και την ατομική ψυχολογία του Άλφρεντ Άντλερ αναγνωρίστηκε ως Τρίτη Βιεννέζικη Σχολή.
Μέσα από τη φρίκη του Ολοκαυτώματος, όπου έχασε τους γονείς, τον αδερφό και την έγκυο σύζυγo του, ο Φρανκλ επιβίωσε σε τέσσερα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης, μεταξύ των οποίων το Άουσβιτς και το Νταχάου, από το 1942 μέχρι το 1945, βιώνοντας στο έπακρο τη διαχρονική φράση του Νίτσε, μετατρέποντας την όχι μόνο σε…
