Η χρηματοδότηση ενός πολέμου δεν κρίνεται ποτέ αποκλειστικά στα κρατικά ταμεία, αλλά κυρίως στην ικανότητα μιας κυβέρνησης να κινητοποιήσει την κοινωνία. Ενώ η σύγχρονη πολιτική ηγεσία στην Ουάσινγκτον επιλέγει συχνά τον δρόμο των αποσπασματικών δικαιολογιών, αφήνοντας την κοινή γνώμη αποστασιοποιημένη από το κόστος των εξωτερικών συγκρούσεων, η ιστορία διδάσκει μια εντελώς διαφορετική προσέγγιση.
Κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, ο Λευκός Οίκος δεν περιορίστηκε σε γραφειοκρατικές αποφάσεις. Αντίθετα, μετέτρεψε τη φορολογική συμμόρφωση και την αγορά πολεμικών ομολόγων σε ύψιστη πράξη πατριωτικού καθήκοντος, επιστρατεύοντας τα ισχυρότερα όπλα της μαζικής κουλτούρας.
Τι είναι αυτό, λοιπόν, που ο Ντόναλντ Τραμπ αρνείται να διδαχθεί από το ιστορικό μάθημα του Φράνκλιν Ρούσβελτ;
Ο Αμερικανός…
