Εδώ και χρόνια οι πυρκαγιές αποτελούν μια επώδυνη κανονικότητα, η αντιμετώπιση της οποίας προϋποθέτει πολιτικές πρόληψης και όχι απλώς διαχείρισης της καταστροφής.
Δυστυχώς, κάθε καλοκαίρι παραμένουμε θεατές του ίδιου έργου. Πυροσβέστες στα όρια των αντοχών τους. Εναέρια μέσα σε διαρκή μάχη με τα πύρινα μέτωπα. Εκκενώσεις οικισμών. Καμένες περιουσίες. Απανθρακωμένα δάση. Χαμένοι δημόσιοι πόροι. Και, το σημαντικότερο, ανθρώπινες ζωές. Ένας τραγικός απολογισμός που επαναλαμβάνεται με οδυνηρή συνέπεια, χρόνο με τον χρόνο.
Το πραγματικό ζητούμενο, λοιπόν, δεν είναι πώς θα κατασβέσουμε αποτελεσματικότερα τις μεγάλες πυρκαγιές, αλλά πώς θα αποτρέψουμε την εκδήλωσή τους ή, τουλάχιστον, πώς θα περιορίσουμε τις εστίες τους πριν μετατραπούν σε πολλαπλά, ανεξέλεγκτα, καταστροφικά μέτωπα. Αρκεί, πρώτα, να αποδεχθούμε…
