Η κάλπη μπορεί να διακόψει τη στασιμότητα· δεν αρκεί όμως, από μόνη της, για να θεσμίσει την ανοικτότητα
Γράφει ο
Άνυτος Αγγελής
Υπάρχουν πολιτικές λέξεις που δεν περιγράφουν απλώς μια επιθυμητή κατάσταση, αλλά οργανώνουν εκ των προτέρων το πεδίο του επιτρεπτού. Η «σταθερότητα» είναι σήμερα μία από αυτές. Δεν ζητά από τον πολίτη να πιστέψει σε ένα νέο συλλογικό σχέδιο ούτε να συμμετάσχει στη διαμόρφωσή του· του ζητά κάτι ψυχολογικά ισχυρότερο και πολιτικά ευκολότερο: να μην κλονίσει αυτό που ήδη υπάρχει, ακόμη και όταν τον πιέζει, τον αποκλείει ή του στερεί πραγματική προοπτική.
Μετά τη δημοσιονομική κατάρρευση, τα μνημόνια, την απώλεια εισοδήματος, την πανδημία, την ενεργειακή ανασφάλεια και τις αλλεπάλληλες διεθνείς κρίσεις, η κοινωνική ανάγκη για προβλεψιμότητα είναι απολύτως εύλογη. Ακριβώς όμως…
