Του ΓΙΑΓΚΟΥ ΑΝΔΡΕΑΔΗ
Πηγαίνοντας στον κινηματογράφο ή στο θέατρο ελπίδα μου είναι να δω μια καλή ταινία ή παράσταση και όχι κάτι που να συμφωνεί με τις δικές μου ιδέες και αισθητικές προτιμήσεις. Οι απαιτήσεις αυξάνονται, όταν το θέαμα που θα δω συνομιλεί με μεγέθη όπως ο Όμηρος, ο Αισχύλος, ο Σαίξπηρ ή ο Θερβάντες. Και αυτό διότι είναι σαφές ότι το έργο τους που επιμένει κυριαρχικά και κατά δεύτερο λόγο ο διαχρονικός σχολιασμός του λειτουργούν συνειδητά ή/και ασύνειδα μέσα μας ως μέτρο αποτίμησης κάθε νέας προσέγγισής του. Με αυτά τα δεδομένα θεωρώ ,παρά κάποιες ενστάσεις, την «Οδύσσεια» του Νόλαν άξια να προσεχτεί και να μελετηθεί.
Ξεκίνησα να την δω προϊδεασμένος. Όχι από διεθνείς και ελληνικές αρνητικές κριτικές που αμφισβητούσαν την σχέση της με τον Όμηρο, την Ελλάδα ή την – τόσο…
