* Της Στέλλας Κυβέλου
Για πολλές δεκαετίες, τα νησιά και οι παράκτιες περιοχές της Ευρώπης αντιμετωπίζονταν κυρίως ως οντότητες με γεωγραφικές ιδιαιτερότητες οι οποίες απαιτούσαν αποσπασματικές παρεμβάσεις και ειδικά μέτρα και εξαιρέσεις. Σήμερα, όμως, η ΕΕ φαίνεται να αναγνωρίζει ότι οι περιοχές αυτές δεν αποτελούν περιφερειακά προβλήματα προς διαχείριση, αλλά, αντίθετα, στρατηγικούς χώρους ανάπτυξης, καινοτομίας, ενεργειακής μετάβασης και γεωπολιτικής σημασίας.
Η πρόσφατη υιοθέτηση δύο εξειδικευμένων ευρωπαϊκών στρατηγικών – για τα νησιά και για τις παράκτιες κοινότητες αντιστοίχως – σηματοδοτεί μια σημαντική αλλαγή προσέγγισης. Για πρώτη φορά,με την συμμετοχή των αρμόδιων Γενικών Διευθύνσεων και των σχετικών ενδιαφερομένων μερών ( stakeholders) διαμορφώνεται ένα συνεκτικό ευρωπαϊκό πλαίσιο…
