Γράφει ο
ΒΑΣΙΛΗΣ ΛΥΚΟΣ*
Υπάρχει μια Ελλάδα που σβήνει αθόρυβα, μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, τις κοσμικές δεξιώσεις των υπουργείων και τις γυαλιστερές παρουσιάσεις πολυεθνικών ομίλων. Είναι η Ελλάδα των βουνών, των δασικών δρόμων, των απομονωμένων χωριών. Η Ελλάδα του κτηνοτρόφου που παλεύει με τα στοιχεία της φύσης, του μικρού αγρότη που ματώνει για να κρατήσει τη γη των προγόνων του, του κοινοτικού καφενείου που στεγάζει τις τελευταίες ελπίδες μιας γερασμένης κοινότητας. Αυτή η Ελλάδα δεν εμφανίζεται στους αναπτυξιακούς χάρτες της Αθήνας. Ή, για να ακριβολογούμε, εμφανίζεται μόνο με έναν τρόπο: ως ένα τεράστιο, ανεκμετάλλευτο «οικόπεδο» έτοιμο προς κατάληψη.
Με την ενεργοποίηση του νέου Ειδικού Χωροταξικού Πλαισίου για τις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας (ΦΕΚ Δ’ 694/19.8.2026), η πολιτική ηγεσία…
