Για πολλά χρόνια η Ευρώπη αντιμετώπισε τη ναυτιλία σαν κάτι σχεδόν αυτονόητο. Τα πλοία θα ταξιδεύουν, τα λιμάνια θα λειτουργούν, τα αγαθά θα φτάνουν, η ενέργεια θα ρέει. Σαν να ήταν όλα μέρος μιας μόνιμης κανονικότητας, που «έτρεχε» στον αυτόματο.
Το 10ο Ναυτιλιακό Συνέδριο της Ναυτεμπορικής έδειξε με τον πιο καθαρό τρόπο ότι αυτή η εποχή τελείωσε.
Από το 2020 και μετά διαδοχικές κρίσεις – η πανδημία, ο πόλεμος στην Ουκρανία, η κρίση στην Ερυθρά Θάλασσα, το κλείσιμο των Στενών του Ορμούζ – πυροδοτούν διαρκείς ανατροπές στον ενεργειακό χάρτη και επαναφέρουν τη θάλασσα στον πυρήνα της γεωπολιτικής ισχύος.
Δεν είναι υπερβολή. Είναι η πραγματικότητα που ήδη πληρώνουν νοικοκυριά, επιχειρήσεις και κυβερνήσεις μέσω του πληθωρισμού, της ενέργειας και του κόστους ζωής.
Το πιο ενδιαφέρον ίσως στοιχείο του συνεδρίου ήταν…
